Moment magnetyczny elektronu

        Model Bohra budowy atomu można wykorzystać do poglądowego wprowadzenia wielkości odgrywającej podstawową rolę w mechanice kwantowej, a mianowicie - orbitalnego momentu magnetycznego elektronu, zwanego czasem krótko momentem magnetycznym. Elektron poruszający się po zamkniętej orbicie dokoła jądra można rozpatrywać jako prąd elektryczny o pewnym natężeniu I, którego obwód obejmuje powierzchnię S. Takim prądem można kojarzyć istnienie momentu magnetycznego μ = IS. Wektor μ skierowany jest prostopadle do płaszczyzny obwodu. Na podstawie założeń Bohra można obliczyć, że moment magnetyczny μ_e elektronu jest całkowitą wielokrotnością pewnej wielkości, której nadano nazwę magnetonu Bohra μ_B, a mianowicie

gdzie l oznacza liczbę kwantową poboczną (charakteryzującą orbitę, po której elektron odbywa ruch, i. moment pędu na tej orbicie). Magneton Bohra μ_B równa się

gdzie e i m oznaczają odpowiednio ładunek i masę spoczynkową elektronu. Wartość liczbowa magnetonu Bohra wynosi 9,273 * 10^-24 J/T. Wzór (30.24) został nieco zmieniony w ujęciu mechaniki kwantowej, a mianowicie

        Warto od razu podkreślić, że elektron prócz orbitalnego momentu magnetycznego ma jeszcze moment magnetyczny spinowy, związany z ruchem obrotowym elektronu dokoła własnej osi.